Dit trioconcert pendelt tussen hedendaags en renaissancerepertoire en brengt een ode aan de ‘zwarte gal’ — die melancholische pek, een saturnische cocktail die de musici zo’n dwaze glimlach op hun gezicht tovert dat je hen zowaar een klap zou willen verkopen.

Een heldere stem zonder vibrato, een akoestische of elektrische gitaar en de zo rijk genuanceerde viola da gamba van Eva Reiter – dat alles met lichte geluidsversterking – weven een patchwork van giftige, sappige miniaturen: korte, bitterzoete melodieën, ostinati à la Purcell (in het werk van Filidei bijvoorbeeld), extreem vertraagde popsongs, nachtelijke ontboezemingen…
Als de tijd verbrokkelt en het verleden stokt…

♦︎

Acedia: bedroefdheid, neerslachtigheid. Volgens Willem van Auvergne “ademt de acediaan de walging van God”. Dat tædium dei, die afschuw van God, is de doodzonde. Volgens Giorgio Agamben kan de middeleeuwse acedia de volgende gedaantes aannemen:

malitia, een ambivalente en onbedwingbare haat-liefde voor het goede als dusdanig, en rancor, het verzet van het slechte geweten tegen zij die tot het goede aansporen;

pusillanimitas, ‘kleinzieligheid’, een angstvallige schrik voor de moeilijkheden en eisen van het spirituele leven;

desperatio, de duistere en zelfingenomen zekerheid dat men van tevoren gedoemd is, een zelfgenoegzame neiging zich in de eigen ondergang te storten alsof niets, zelfs niet de genade Gods, redding kan brengen;

torpor, de afstompende en verlammende verbijstering die elke handeling blokkeert die genezing zou kunnen brengen;

en tot slot evagatio mentis, de vlucht van de geest voor zichzelf, de rusteloze opeenvolging van dagdroom na dagdroom die zich vertaalt naar verbositas, het verspreiden van ijdele praatjes over zichzelf, en naar curiositas, een onverzadigbare dorst om te zien louter voor het zien, een dorst die verdrinkt in mogelijkheden die zich keer op keer opnieuw aandienen.

(Giorgio Agamben: Stanze. Giulio Einaudi, Turijn, 1977)

♦︎