Opgelet: reserveren is verplicht voor dit hommageconcert!

Zie inlichtingen onderaan deze pagina.

Een concert-event
een weerzien met dirigent en mede-oprichter van Ictus.
Net zoals Elvis in 1968 of Gloria Lasso in 1985,
staat Georges-Elie, onze geliefde serenissimo, opnieuw op de planken!
In aanwezigheid van een pleiade van vrienden, vriendinnen en drie generaties muzikanten!
Dit hommageconcert kadert binnen La musique du geste,
een documentaire in wording over Georges-Elie Octors, gerealiseerd door Isabelle Dumont
met Jorge León achter de camera (RUBIS Productions).

Georges-Elie Octors – die alle musici kennen als ‘Géo’ (zeg ‘zjee-joo’, op zijn Frans) – was muzikaal directeur van Ictus van 1994 tot 2021. Tijdens die periode dirigeerde het merendeel van onze concerten. We hebben het aan hem te danken dat het ensemble vanaf het prille begin een bijzondere klank had – meer dan zomaar een geluid, maar eerder een methode, een manier om bevriend te zijn, samen te zijn en samen te spelen: een vreemd mengsel van dwangmatige precisie en laisser-faire.

Voor Georges-Elie was ritme altijd de enige mogelijke benadering om zich een weg te banen doorheen het immense muziekwoud. Het is waar dat alle paden elkaar kruisen, maar voor hem beginnen ze telkens bij het ritme. We mogen niet vergeten dat hij tot zijn pensioen ook percussieleraar en een formidabele virtuoos op klassieke pauken was. Bij het begin van elke repetitie, voordat er over iets anders – harmonie, timbre of frasering – kon worden gepraat, moesten we eerst en vooral samen spelen, echt heel erg samen, in de diepste diepten van de beat, één met zijn gebaar en tot het uiterste van zijn gebaar. En wij, de muzikanten, zijn het nooit beu geraakt om dat gebaar en de ongeëvenaarde elegantie waarmee hij het tempo aanwakkerde, te aanschouwen. Voor de rest maakte Georges-Elie niet te veel drukte: hij had een soepel dansend gebaar ontwikkeld dat vrij van pathos mijlen ver verwijderd was van de ‘gespecialiseerde hedendaagse’ dirigenten die in de jaren 90 floreerden en naast hem stijver dan een semafoor leken.

Nooit klonk het: ‘Allemaal samen, alstublieft, komaan, op de tweede zestiende !’ Ritme is voor hem immers allesbehalve wiskunde, het is een levensbelangrijke sprong. Als wij niet strak in de maat speelden, wel, dan was dat omdat zijn gebaar niet duidelijk was – dat was toch wat hij in alle bescheidenheid veinsde te geloven. Hij bood zijn excuses aan en corrigeerde zijn gebaar, meestal met het oog op meer eenvoud en concentratie. Of hij sprak een raadselachtige zin uit waardoor alles op zijn plaats viel: ‘hier gewoon puntjes in de ruimte!’ of zijn beroemde ‘de laatste die speelt, krijgt gelijk!’ (om unisono syncopes uit te voeren).

Georges-Elie is zelf de zoon van een dirigent en hij is in staat om tijdens een maaltijd de hele tafel aan het lachen te brengen door grote dirigenten uit de postromantische traditie te imiteren. Hij kent ze van buiten, alle grappige of vreselijke verhalen over legendarische dirigenten, übermannen, tirannen, pestkoppen, verwende kinderen. Maar zelf heeft hij zich nooit zo gedragen. Eerst en vooral is hij gewoon nooit in staat geweest om boos te worden. In zijn jeugd was hij daarover waarschijnlijk een beetje verbitterd, maar toen hij later besefte dat hij net daardoor zo geliefd was, heeft hij geleerd om van zichzelf te houden en ging het allemaal vanzelf.

‘Het is bevorderlijk het grote water over te steken, er is geen hindernis,’ schreven de wijze auteurs van de I Tjing om te zeggen dat het tijd is om je kans te grijpen. En dat is precies wat een dirigent volgens Georges-Elie doet, en niets anders – maar ook niets minder: kansen bevorderen, hindernissen wegnemen, het ritme vloeiender maken en anderen de kans geven om het diepe water over te steken. Want zodra het ritme gevonden is, zodra het vloeiende gebaar de overhand krijgt op stijfheid en verlegenheid, dan volgt al de rest: de harmonische ruggengraat valt op zijn plaats, gevolgd door de frasering en de vorm. Er zijn geen hindernissen meer en iedereen kan met zijn eigen uitvinding, voorstel of zelfs zijn onbeschaamdheid uitpakken. En de muziek speelt zichzelf …

Pprogrammaopmerkingen](geo-programme)

RESERVERINGEN ET MECENAAT

CONCERT
Op 31 oktober 2024 om 20.30 uur in de Rosas Performance Space,
164 Van Volxemlaan, 1190 Brussel

TARIEF
Pay what you can (aanbevolen prijs: 15 €), cash of PayConiq
Reserveren verplicht via deze email

MECENAAT
Wilt u ook hulde brengen aan Georges-Elie Octors? Steun ons dan om dit concert te financieren! Er werd een mecenaatsrekening geopend bij de Koning Boudewijnstichting: alle giften vanaf 40 € zijn voor 45 % fiscaal aftrekbaar. Zo kost bijvoorbeeld een gift van 100 € je in werkelijkheid slechts 55 € en elke bijdrage telt om ons in staat te stellen om de deelnemende artiesten te betalen.

[Volg deze link om je gift online uit te voeren.](https://kbs-frb.be/en/ictus-culturele-mecenaatsrekening-voor-de-podiumkunsten).
Alvast bedankt voor je vrijgevigheid.