Liner notes from the Cyprès CD booklet, Professor Bad Trip

Professor Bad Trip en zijn lessen

_«Depuis que je suis né, je baigne dans les images digitalisées, les sons synthétiques, les artefacts. L’artificiel, le distordu, le filtré – voilà ce qu’est la Nature des hommes d’aujourd’hui»
(Fausto Romitelli, geboren in Milaan in 1963)._

Als 28-jarige componist vestigt hij zich in Parijs om er aan het Ircam met toegepaste informatica te experimenteren. Hij raakt er vertrouwd met de spectrale technieken van componisten als Gérard Grisey en Tristan Murail; het genereren van sonore aggregaten waarin harmonie en klankkleur versmelten, de akoestische suggestie van electronische klanken, het samenpersen of het uit elkaar trekken van muzikaal materiaal. Vanop dit speelterrein, gewijd aan de kneedbaarheid van de klank, legt Romitelli al snel tal van verbindingen met het universum van de alternatieve en psychedelische rock.

Er ontstaat muziek met een onstuitbare energie waarin de paradox tussen de onzuiverheid, het nerveuze, chaotische discours en de talrijke elektronische kunstgrepen al behoorlijk wat misprijzen heeft opgeleverd onder zijn collega-componisten. Met beide voeten in de 20ste en tegelijk in de 21ste eeuw zorgt Romitelli in zijn muziek voor een ontlading van energie en agressie die schijnbaar onverzoenbaar is met genoteerde muziek. Wat moeten we hier in hemelsnaam mee? ze aan de schandpaal nagelen, ze nabootsen? In beide gevallen blijven komen we geen stap verder.

We kunnen ze misschien negeren in de overtuiging dat ze deel uit maakt van een commerciële strategie (hoewel we eigenlijk wel weten dat dit niet klopt). Met zijn spectrale kennis van niet-harmonische klanken, het filteren van frequenties en het verstoren van het spectrum wil Romitelli vriend en vijand over de streep halen. Met wat begrip voor zijn delirium maar zonder zijn vakkennis te negeren moet dit volgens hem wel lukken. Zonder terug te vallen op improvisatie of op simplificatie werkt hij intussen ongestoord verder aan een instrumentale stijl die de kwaliteiten van de ‘vuile’ klank, de licks & tricks van gitaargoden en alle harmonische mutaties van de transparantie tot de absolute vervorming in zich verenigt.

In de cyclus Bad Trip die we hier voorstellen valt zijn dwangmatige, repetitieve en visionaire poëzie onmiddellijk in het oog: ‘Het Manifest van Romitelli’ onder het gehemelte van Henri Michaux. Geïnspireerd door de beschrijvingen en de hallucinaties van deze dichter beweegt “Bad Trip” zich voort als eb en vloed. De steeds groeiende densiteit verliest tegelijkertijd zijn stabiliteit: harmonische zuiverheid als vertrekpunt waarna wanorde de overhand neemt. Het proces dat in Bad Trip aan de orde is wortelt steeds in korte en quasi naïeve theses; “aggregaten” van melodische gestes, wellustige en fragiele harmonieën, geëxalteerde ornamenten. Het materiaal wordt voortdurend heen en weer geslingerd. Het herhaalt zich, maar klinkt steeds weer anders, als een aangetaste, geïnfecteerde mutatie. De elementen van het geheel dragen de hysterie, het maniërisme en de uitzaaiing met zich mee. De harmonie wordt overladen en de klank satureert; glissando’s worden ontdubbeld en doorkruisen het gehele sonore spectrum, de beweging loopt in zichzelf vast....

De muziek in Bad Trip verhevigt eerder dan ze ontwikkelt.

“Het artificiële, het vervormde, het gefilterde”: dit is de ontaarde natuur waarom het in de lessen van professor Bad Trip draait en waarin er weinig plaats is voor melancholie of technologisch optimisme. De pioniers van de electro-akoestische muziek hadden het al te gemakkelijk over “de oneindige mogelijkheden”, “de onvermoede mogelijkheden” en de kunst van “het componeren van de klank”.

In het land van Bad Trip maakt men daar zich minder druk om en rouwig zijn we daar niet om. Zoals uiteindelijk Eric Denut samenvat, het element van de klankkleur in het werk van Romitelli laat zich niet kennen als een onuitputtelijke bron, maar als een verminkende factor (1). Daar waar de muziek zich vormt door de herhaling, de parafrase en de versterking, breekt het element van de klankkleur de verwachtingen af door onmogelijke mutaties te veroorzaken, “van een afschuwelijke en onbuigzame natuur” (2).  Als motto bij de partituur van “Professor Bad Trip”, plaats Fausto Romitelli deze paragraaf uit “ de "Connaissance par les gouffres" d'Henri Michaux : «

"_Une vaste redistribution de la sensibilité se fait, qui rend tout bizarre, une complexe continuelle redistribution de la sensibilité. Vous sentez moins ici, et davantage là. Où “ici” et “là”? Dans des dizaines d’”ici”, dans des dizaines de “là”, que vous ne connaissiez pas, que vous ne reconnaissez pas". _

Het is in de naam van deze «onkenbaarheid» dat deze cd is ingespeeld, opgenomen en gemixt. Veel luistergenot.

Jean-Luc Plouvier

1) Eric Denut : _"Fausto Romitelli, A short index"._ 
2) _idem_