Tom Waits heeft twee opera’s geschreven, waaruit Ictus “concertaria’s” voorstelt. Deze herlezing is toevertrouwd aan Kris Dane, een andere “bluesman”, die totaal verschillend is maar ook in staat is om zijn stijl op te dringen. Als verwante en contrasterende tegenhanger van Waits, zijn er opera-fragmenten van Kurt Weill, uit zijn Duitse en uit zijn Amerikaanse periode, gebracht door Judith Vindevogel.
De Amerikaanse blueszanger plaatst de Berlijnse componist in perspectief: eenzelfde melodisch genie, eenzelfde gevoel voor verontrustende afwijkingen in de harmonie en dezelfde manier om de drie hoofdthema’s van de populaire zang te benutten: revolte, de amoureuze klaagzang en de dronkenschap.

Op een bewonderenswaardige manier belichaamt Weill deze versie van de moderniteit, die er niet op uit is om de basiselementen opnieuw te definiëren, maar zich tevreden stelt met ze op een dwarse manier te gebruiken. Het gaat om een diagonale poëzie, die spreekt over mank gelopen levens, verloren liefdes; ze heeft noch het hart, noch de tijd om de grote kunst frontaal aan te vallen

Voor dit project moesten twee bewerkingen worden gemaakt: de instrumentale partijen van Waits, die op de plaat gedeeltelijk geïmproviseerd zijn, moesten getranscribeerd worden, en de orkestrale partituren van Weill moesten bewerkt worden voor kamermuziekensemble. Een goede gelegenheid om Belgische componisten die hun vak kennen in te zetten (François Deppe, Fabian Fiorini, Jean-Luc Fafchamps).

Persknipsel _ (Maarten Beirens, De Standaard, 6 mei 2002)

De nieuwe arrangementen (door François Deppe, Jean-Luc Fafchamps en Fabian Fiorini) respecteerden het anarchistische karakter van de songs van Waits en de bijtende toon van Weill. Maar de echte uitdaging lag in de zang, waar zangeres Judith Vindevogelzich een fenomenale Weill-vertolkster toonde. Haar brede expressieve palet van hoge uithalen tot wrang parlando gaf zelfs de bekendste Weill-nummers als ,,Surabaya Johnny'' en vooral ,,Seeräuber-Jenny'' een verrassend sterke impact.

Rockzanger Kris Dane had de ondankbare taak om het schuurpapieren timbre en onnavolgbare idioom van Tom Waits te doen vergeten in songs uit Franks wild years en The black rider. Dat lukte hem best, al dan niet geholpen door de vondst om tegelijk in een micro en een megafoon te zingen. Het gaf zijn stem het nodige scherpe randje.

Geruggensteund door een ontketend Ictus Ensemble zette Dane deze nummers zo neer dat Tom Waits er ongetwijfeld trots op zou zijn geweest. In ,,I'll shoot the moon'' overtrof Dane naar mijn mening zelfs het origineel.