Na vijf intense “Liquid Rooms” waarin het publiek genadeloos werd ondergedompeld stelt Ictus een avond voor rond “uitzonderlijke instrumenten”, tussen muziek en klankkunst.

Tijdens het eerste deel worden de beruchte intonarumori opgesteld, de zogenaamde ‘lawaai machines’ ontworpen in 1913 door de futurist Luigi Russolo. Componist Mauro Lanza (geboren in 1975) voegt er vogelfluitjes, harmonica’s, een scheetkussen en een speelgoedtrompet aan toe. Zoals vaak in zijn muziek is ook in dit werk de sfeer van het middeleeuwse carnaval voelbaar : het leven als een rumoerige en brutale klucht waarin één keer per jaar de draak gestoken wordt met de gevestigde orde.

Dit werk wordt voorafgegaan door een ‘springdrum’ solo van Pierluigi Billone, uitgevoerd door Tom De Cock. Als uitsmijter van dit eerste deel volgt een choreografie voor handbewegingen van Mark Applebaum, hier uitgevoerd door slagwerker Adam Rosenblatt en danseres Inga Huld Hákonardóttir. De twee performers met enkel hun lichaam als instrument onderwerpen zich aan een absurde sequens van 150-tal bewegingen, als marionetten van de klankband en van elkaar.

Na dit eerste deel wordt het publiek naar het podium geleid om Timber van dichtbij mee te maken, een 60 minuten durende krachttoer van de New Yorkse componist Michael Gordon. De muzikanten bespelen hier elk één Simantra : een ritueel slagwerkinstrument uit de Oost-orthodoxe kerkdienst gemaakt uit een lange sterk harmonisch resonerende plank. Complexe en quasi eindeloze roffels waaruit golvende en langzaam variërende texturen ontstaan lopen de ene keer naadloos samen om nadien weer van elkaar weg te drijven. Het resultaat is een klanklandschap dat doet denken aan processen uit de elektronische muziek, hier echter verkregen mits hard zwoegen en zweten.