Muziek maken met om het even wat: het is de obsessie van vandaag. Geen object is daar te min voor.
Enkel de mens zelf dreigt niet poëtisch genoeg te zijn of niet goed genoeg te luisteren.
Een schelp? Muziek.
Verdorde bladeren? Muziek.
En deze drie flessen? Drie keer muziek: je kunt ze strelen, zachtjes hun doorzichtig pantser aanslaan of op verschillende manieren in de flessenhals blazen, zoals op een fluit. Componiste Hanna Eimermacher begeleidt haar flessentrio met een zacht elektronisch ‘muziekdoosje’ dat tegelijk water, glas en licht oproept. Zo doet ze op een subtiele manier de grenzen vervagen tussen “muziek” en “klankkunst”.

Zoals gebruikelijk in de ’concerts commentés’ van Ictus wordt het werk kort toegelicht en twee keer uitgevoerd.