Regisseuse Aïda Gabriels nodigt het Ictus ensemble, een danser en componist-organist Maria W Horn uit voor een lange voorstelling waarin het publiek wordt ondergedompeld in een flow vol geluid, beeldende kunst, licht en beweging. De traagheid, de ritualisering van het concert en de geleidelijke invasie van de hele geluidsruimte door een atypische formatie (strijktrio, trombone, percussie en analoge synthesizers) creëren wat Maria W Horn ‘auditieve monolieten’ noemt. Op dezelfde manier laat de muziek zijn diepste impact pas zien voor Aïda Gabriels wanneer deze als een kunst in de ruimte in plaats van een kunst in de tijd wordt beschouwd. Vanaf dat moment kan alles gebeuren. Traagheid staat niet gelijk aan gelukzaligheid. Het opgaan in de korrel van de klank is iets anders dan het opstijgen in de de harmonie van de sferen. Er schuilt overal gevaar. Er verschijnen barsten in het muzikaal panorama. Het brokkelt af, het is gelaagd en het is in de kiem seismisch van aard. Zodra we bepaalde drempels overschrijden, komen we in een bijzonder turbulente zone terecht.

Aïda Gabriels:
"De concertzaal zelf wordt een veld van transformatie waarin klank, licht en lichaam zich vervormen tot één pulserende materie. Het publiek wordt niet slechts toeschouwer, maar bewoner van een ecosysteem in voortdurende flux."

Klaas Coulembier, "De Toonbank" voor Concertgebouw Brugge
Dat is waar Seismic mee speelt: onze gebruikelijke kijk op de wereld in beweging brengen, de tradities en rituelen van ‘het concert’ loslaten en op zoek gaan naar een nieuw contact met de muziek. De voorstelling Seismic is dan ook geen concert, maar eerder een totaalconcept waarin scenografie, choreografie en muziek een sterke eenheid vormen. (...) Als publiek verlaat je de veilige anonimiteit en passiviteit van het zitje in de concertzaal. Je wordt deel van de ruimte en bepaalt zelf waar en hoe je verbinding zoekt met de muziek.