Un Sacre du Printemps (Een lentewijding) plaatst het publiek op een paar meter van de dansers en de muzikanten om de communicatieve en pulserende kracht lijfelijk te kunnen ervaren. Daniel Linehan, choreograaf in residentie in de Opera van Rijsel, pakt uit met een nieuwe visie op dit werk dat ondertussen 101 jaar oud is.

Linehan gaat daarbij uit van de muziek zelf en niet van het offerritueel dat de Sacre ook is. Wat hij leest in de muzikale structuur is een opeenvolging van impulsen, van gescandeerde aanzetten, stuk voor stuk mogelijke wedergeboorten. Zijn benadering gaat dan ook regelrecht in tegen de verhaalstructuur, die via een offerritueel onvermijdelijk tot de dood leidt. De energie en de kracht van Stravinsky’s muziek slagen er telkens in toeschouwers, dansers en muzikanten te ontroeren en een zeker samenhorigheidsgevoel op te roepen. Op die manier is de Sacre niet langer het spektakel van een door de stam geëist doodsritueel, maar wordt ze een gemeenschappelijke, verinnerlijkte en fysieke ervaring van begin en wording in al hun mogelijke gedaantes.

Linehan brengt een speculatieve, zintuiglijke Sacre die duidelijk buiten de lijnen kleurt, wat al bij al toch de roeping is van een choreograaf…