Aperghis belichaamt op zijn eentje een terugkeer naar het lichamelijke van de hedendaagse muziek, tegelijk met een terugkeer naar het talige. Het babbelt en zingt, beweegt en speelt. Het is virtuoos, impulsief en mechanisch tegelijk.

Voor de Ictus collega's is het een aangenaam weerzien met Aperghis, die op zijn beurt terugkeert naar zijn geliefde tempel van de 'Opéra de Lille'. Doorheen zeven korte stukken zal de bevreemding zo'n kritische drempel bereiken dat vermoedelijk niemand nog de uitweg terugvindt !