De première van _Rain_ vond plaats op 10 januari 2001 in de Koninklijke Muntschouwburg in Brussel. De choreografie is gebaseerd op _Music for 18 Musicians_, een werk dat Steve Reich in 1976 componeerde voor vier zangeressen, viool, cello, twee klarinetten, vier piano’s en slagwerk (marimba’s, xylofonen en een vibrafoon).

Net als in _Drumming_, dat een paar jaar voordien (in 1998) gecreëerd werd op het gelijknamig werk van dezelfde componist, bezet een groep dansers de ruimte met complexe groepsbewegingen, zonder ook maar één ogenblik de scène te verlaten, en met slechts een klein aandeel aan solo’s en duo’s. De obsessie voor continuïteit, de “grote vorm” en de “grote stroom” wordt hier nog versterkt. De Keersmaeker bouwt haar spektakel op in één uur polyfone waanzin en in één enkele adem, met een strakke eenheid van materiaal en stijl. Op de stroboscopische en bezwerende impulsen van Reichs muziek bouwt de choreografe een diabolische verstrengeling van variaties, en dat met al bij al zeer beperkt materiaal: een zin van een man / een zin van een vrouw.

“In Drumming en Rain wordt ‘choreografie’ synoniem voor ‘totaalcompositie’, waarin alle parameters — vocabularium, syntax, contrapunt, ruimtelijke opbouw, duur en zelfs decor, licht en kostuums – doordrongen zijn van monothematiek en gebaseerd zijn op dezelfde structuur. We zitten hier volop in de logica van het integrale serialisme, zoals het vorm kreeg van Webern tot Stockhausen,” zo schrijft Bojana Cvejić (1).

_Drumming_ en _Rain_ stralen allebei zekere zin voor "overdrijving" uit die het publiek van _Rosas danst Rosas_ in 1983 zo fascineerde. Die uitgelaten, opgewekte virtuositeit en een tomeloze dansvreugde brengen de dansers in een roes en uiteindelijk tot de uitputting.
"Lyotards pleidooi voor overvloed en overgave werd gevoed door de economische boom van de jaren 70 en lijkt in te druisen tegen het huidige bezuinigingsbeleid. Met de heropvoering van Drumming en Rain in 2012 beleefden we een sterke revival van het vitalistische, machinale en libidineuze denken. Beide producties wilden ons laten voelen dat dans bestaat uit intensiteiten, opgesloten in een structuur om er pas aan te ontsnappen wanneer die oververhitte machine onderworpen wordt aan te sterke acceleratiekrachten. In beide voorstellingen staat de notie ‘leven’ op de voorgrond, zowel in zijn organische als in zijn machinale dimensie,” aldus nog Bojana Cvejić (2).

_Drumming_ en _Rain_ hebben nog iets gemeen: de choreografie kwam heel snel tot stand, in één grote creatieve beweging (De Keersmaeker spreekt in dit verband van een “plotse oogst”). Ze vormen onbetwistbaar een sleutelfase in het parcours van de choreografe; we zouden hier bijna durven spreken van haar “klassiek moment”. Bijna twintig jaar van experimenteren, een technische zoektocht en liefde voor de muziek komen plots samen in een utopische visie op de “kunst van de vluchtige en vluchtende beweging”, symbool voor de nieuwe complexiteit van onze tijd.

In 2011 werd de voorstelling ook opgevoerd door de Opera van Parijs. De choreografie was echter nooit schriftelijk vastgelegd. Vandaar dat er een complex “overdrachtsproces” op gang kwam, waarbij de dansers van _Rosas_ elke beweging moesten aanleren aan het ballet van de Opera. Een geduldige reconstructie dus. De musici van ictus zaten in de orkestbak. Een ploeg die het stuk door en door kent na tientallen concerten en na verschillende tournees met _Rosas_. Bij de opvoeringen van _Rain_ in New York was niemand minder dan Steve Reich van de partij. In 2024 is het de beurt aan de dansers van het Ballet van de Opera Vlaanderen om dit grote werk aan te pakken, dat voorbestemd lijkt om nooit te stoppen met touren. Onstopbaar is precies waar het om draait—missie geslaagd!

(1) en (2): Bojana Cvejić en Anne Teresa De Keersmaeker,
_Drumming et Rain - Carnets d'une chorégraphe_ (volume 3) (Drumming en Rain – Kronieken van een choreografe), een nog te verschijnen uitgave van het Mercatorfonds (oktober 2014).