Het programma opent met het iconische Piano Phase van Steve Reich – hier uitgevoerd in een bewerking voor marimba's –, waarin twee instrumenten onvermoeibaar hetzelfde motief herhalen. Aanvankelijk perfect synchroon, raken ze geleidelijk aan uit de pas: terwijl het ene instrument het tempo aanhoudt, versnelt het andere geleidelijk, waardoor een progressieve verschuiving ontstaat. Zodra ze weer in unisono zijn, gaan ze verder met het volgende motief. In een subtiele mix van orde en chaos nodigt het proces de luisteraar uit om zich over te geven aan de onvoorspelbare patronen die uit de klank opduiken.

Met Table Talk sluit de jonge Amerikaanse componiste Alyssa Weinberg aan bij het erfgoed van Reich, maar verrijkt ze dat met een experimentele transformatie van het timbre. De twee uitvoerders spelen met vier handen op een vibrafoon waarop verschillende alledaagse voorwerpen uitgestald zijn die het klankpalet verbreden en onverwachte texture produceren. Het suggestieve effect doet denken aan een geanimeerd, intiem gesprek rond de tafel – een echo van de titel van het werk.

Mad Rush van Philip Glass, hier gespeeld op marimba en vibrafoon, is oorspronkelijk geschreven voor het orgel van de kathedraal St. John the Divine in New York, ter gelegenheid van de eerste openbare toespraak van de Dalai Lama in Noord-Amerika. Het stuk was bedoeld als welkomstmuziek, waarvan de duur moest kunnen worden aangepast aan een onzekere aankomsttijd – vandaar het principe van herhaalbare secties en de flexibele duur. In plaats van elk van de thema's uit te werken, reproduceert Glass ze met kleine variaties, waardoor een hypnotiserend continuüm ontstaat waarin de herhaling uitnodigt tot meditatie.