persoverzicht

« An incalculable vertigo. » (Corriere della Serra, ROMA)

« Something magical happened in Rotterdam [...] Sublime experience »
(Theaterkrant, NETHERLANDS)

«At 8 o'clock sharp, almost unexpectedly, the numerical melopea that opens the opera began. From there everything happened as in one breath.» (El País, SPAIN )

« There is no doubt that this concert belongs to that select group of concerts chosen to be remembered and told. [...] We can say: we were there » (Ritmo.es)

« The radical and pure version of extraordinary Ictus Ensemble, Collegium Vocale Gent and Suzanne Vega led us to a deep concentration that enabled this new state of consciousness, what the Sanskrit called Dharana. » (El Punt Avui, BARCELONA)

« An exhaustion battle, an incredible tour-de-force [...] Suzanne Vega gave it a wonderful musical charge [...] Three memorable hours. » (Eindhovens Dagblad, NETHERLANDS)

« It has been so long since I left a theater with the conviction of having lived a crucial experience in my life as a music lover. » (Platea Magazine, BILBAO)

« The musicians on stage really outdid themselves, becoming Marvel or DC Comics figures emerging from the sand and revealing music as a special power. » (Internazionale, ROMA)

« Chemically pure. [...] We witness a total success in our eyes as the minimalist spirit of the work is perfectly captured, in a different way from what Wilson and Childs proposed. » (ForumOpera.com)

« An energetic black hole » (El Periodico, BARCELONA)

« As every time they engage with a repertoire work, Ictus Ensemble puts its special stamp on it by proposing a real new reading, rewarded by a prolonged standing ovation at the end of the performance. » (ResMusica.com)

STEM en TEKSTEN

Deze concertuitvoering van Einstein on the Beach van Philip Glass verwelkomt de Amerikaanse dichter, muzikant en activist *Moor Mother* (ook bekend als Camae Ayewa) in de rol van verteller. Moor Mother gebruikt haar multi-genre praktijk om te spreken over bewustzijn, identiteit, zwart zijn en het sociaal-politieke mondiale landschap. Haar werk, dat dicht bij het afrofuturisme staat, sijpelt door in vele genres, zoals free jazz, elektronische muziek, blues, hiphop en klassieke muziek.

In deze nieuwe versie voegt Moor Mother haar eigen teksten toe aan de originele stukken van Christopher Knowles, Samuel M. Johnson en Lucinda Child, waardoor de opera een geheel nieuwe invulling krijgt.

EEN VLEUGJE GESCHIEDENIS

Einstein on the Beach ging in première in 1976, hetzelfde jaar waarin Steve Reich zijn Music for Eighteen Musicians uitbracht. Dankzij de quasi gelijktijdige lancering van de twee meesterwerken trad de Amerikaanse minimal music uit de schaduw van de underground om snel zijn weg te vinden naar een breed publiek.

Het werk is niet geschreven voor een klassiek orkest, maar doet beroep op een koor en een instrumentaal ensemble, beiden versterkt; als een hybride tussen kamerensemble en popgroep – naar het voorbeeld van Glass’ toenmalige experiment met het Philip Glass Ensemble. Twee keyboardspelers nemen het ritmisch-harmonische geraamte van de opera voor hun rekening (orgel en synthesizers) aangevuld met de heldere sonoriteit van de saxofoons, twee fluiten en een klarinet. Voor de muzikale belichaming van Albert Einstein himself schrijft Glass – o ironie – een verknipte partituur voor vioolsolo.

Einstein on the Beach draagt de sporen van de radicale stijl-experimenten van de jonge Glass, die worden beschouwd als formele, hypnotische études, opgebouwd door een opeenstapeling van korte motieven onderworpen aan de mathematische ingrepen van additie en diminutie. Sommige muziekliefhebbers verkiezen een andere Philip Glass, met ietwat pompeuzer werk als alternatief voor de neoklassieke symfonie; zij zullen zich in deze muziekfabriek niet helemaal thuis voelen. Wie daarentegen tuk is op een flinke portie alter-minimalisme en eerder gewonnen is voor het credo less is more, wordt ongetwijfeld op zijn wenken bediend.