Als een rechtstreekse erfenis van de pop- en elektronica cultuur behoren technieken als sampling en looping van patronen tot de toolbox van klassiek opgeleide componisten.

Chronochromatic Variations III is een evocatie van de late romantiek. Laure M. Hiendl maakt gebruik van de melodieën van het Strijktrio van de Engels-Ierse componist E.J. Moeran (1894-1950), een befaamde dronkaard. De motieven worden in stukken gesneden, gelooped en weer in elkaar gezet. Het resultaat is, in de woorden van Laure Hiendl, “een bewegend stilleven”: een zwevende auditieve ruimte die nostalgisch in de richting van Engelse herderslieden wijst, en ons tegen de haren in strijkt met een niet te vatten disharmonie.

Pastelkleuren, zwevende figuren, onwaarschijnlijke romantische akkoorden barsten in bubbels uiteen op het oppervlak van ons geheugen. Net als Joanna Bailie en Cassandra Miller werkt Hiendl’s muziek met herinneringen en wat memorabel is, in plaats van rechtstreekse citaten. Dit werk sluit uit aan bij hedendaagse cognitieve studies en het nieuwe concept van de hersenen: muziek die de mechanismen van het geheugen blootlegt, die doet alsof het zelf het geheugen is, een momentopname van het eindeloze werk van reconstructie.

Zacht, melancholisch en tegelijkertijd uiterst zinnenprikkelend.