De Liquid Room Series, ontworpen voor de lege zaal van het Kaaitheater, heeft stilaan een cultstatus verworven. Elke Liquid Room is een minifestival op verschillende podia waar muziek raakpunten opzoekt met andere disciplines. Dat leverde vorig seizoen nog een spectaculaire editie op rond licht als compositorische bouwsteen.

Het begrip ‘klank’ heeft vandaag veel ruimte ingenomen; van ‘Festivals voor Nieuwe Klanken’ tot colloquia over ‘Klanken van de toekomst’. Het woord ‘muziek’ lijkt alleen nog gebruikt te worden door amateurkoren. Dat ouderwetse begrip was nochtans zo slecht nog niet. Het was een treffende omschrijving voor een mentale en fysieke discipline waarbij het lichaam met een instrument (of de eigen stem), in een ijdele poging tot transcendentie, het vibreren van klank tracht te beheersen. In die optiek is muziek in de eerste plaats een ‘vechtsport’ en pas in de tweede plaats ‘klankkunst’. Muziek bestaat uit impulsen, sprongen, loopjes en patronen die we hier voor het gemak frases noemen.

Het lichaam dat muziek fraseert, heeft zowel iets menselijks, dierlijks als machinaals. Om op te gaan in een instrument, vinden er een heel gamma aan fysieke en machinale kunstgrepen plaats. Daarentegen, om het gezang van vogels of het geblaf van een hond na te bootsen, doen we beroep op allerlei hulpmiddelen. Zo vinden de mens, de machine en het dier elkaar in de muzikale ruimte en worden er nieuwe hybrides gecreëerd die ons wel eens doen denken aan de mens-olifant uit de schilderijen van Hiëronymus Bosch.

De meest bizarre en confronterende klanken zijn trouwens intussen gemeengoed geworden in de doorsnee concertzaal, zeker als een viool of een hobo ze produceert. Dankzij het modernisme vinden we die klanken nobel, net zoals de klank van zand- en windmachines, schelpen en keien, die resoneren met een actuele zin voor ecologie. Andere zaken verwierven nog niet dezelfde status: de pc, computercode, de stroboscoop, de videoclip, de radio, autotune, loops – al die digitale rommel waar liefhebbers van Grote Muziek nog al te vaak op neerkijken. Jonge componisten en klankkunstenaars herdefiniëren wat ‘nobel’ en ‘ordinair’ is en amuseren zich te pletter. En dat is in hun werk ook hoorbaar: muziek heeft een emanciperende taak, namelijk elk voorwerp gelijkwaardig behandelen, op voorwaarde dat je er op een of andere manier je zenuwstelsel op kan aansluiten – op voorwaarde dat je het kunt fraseren.

Laat ons weten of ze al dan niet gelijk hebben. Onze e-mailadressen vind je makkelijk terug op onze website: ictus.be
— Oh, ja! — voor we het vergeten: de zaal én de bar blijven open tijdens het concert (dat erg lang zal duren). Neem de krukjes aub niet mee. Veel luisterplezier!

JL Plouvier, T. Pauwels