L'Nfer : press review

François Sarhan :'L'Nfer (Maarten Beirens, De Standaard)

17 december 2008, in het Kaaitheater in Brussel

Grenzen lijken alsmaar relatiever te worden in de hedendaagse muziek. Het onderscheid tussen mooi afgebakende genres of duidelijk verschillende stijlen verdwijnt als thema naar de achtergrond. Een groot deel van de jongste generatie componisten knaagt al ijverig aan de barrières tussen klassiek, jazz en pop.

De Franse componist en performer François Sarhan is daar een uitstekend voorbeeld van. Zijn L'Nfer ademt tot in de trendy alternatieve spelling van de titel de sfeer van een door en door hedendaags eclecticisme. Voor zoveel grensoverschrijdende ijver heeft Sarhan in het Ictus Ensemble zonder twijfel een enthousiaste partner gevonden.

L'Nfer zou je nog het best kunnen omschrijven alsß een scenisch luisterspel, een spoken word performance van Sarhan, waarin de zeven muzikanten van Ictus, samples en andere elektronica een stijlvol klanktapijt uitrollen. De uitgekiende belichting versterkt de strakke, gestroomlijnde presentatie van de voorstelling.

Sarhan spreekt schijnbaar achteloos over schijnbaar al even alledaagse dingen, maar de nauwkeurige manier waarop de instrumenten bij momenten de melo-dische contouren van zijn tekst verdubbelen, bewijst dat alles heel nauwkeurig op elkaar is afgesteld.

Een collage van banale anekdotes, een televisiepredikant en een talkshow bouwt een beeld op van hedendaagse vervreemding. De hel die Sarhan beschrijft, moraliseert niet en roept geen hevige emoties op, maar blijft verborgen onder een ironische afstandelijkheid. Al kan dat gevoel ook veel te maken hebben met de muziek.

Die schippert tussen progressieve rock à la Frank Zappa, elektrische jazz die zweemt naar de late Miles Davis, wat hedendaags-klassieke accenten en zowat alles wat daar tussenin ligt. Het is elegante muziek die een hoog herkenbaarheidsgehalte heeft, maar om een voorstelling van een dik uur te ondersteunen, biedt ze al bij al weinig reliëf of contrast. Het onderkoelde karakter dat overheerst, past zeker goed bij de wat bevreemdende sfeer van het luisterspel, maar maakt ook dat er na afloop niets echt beklijft of blijft hangen.

L'Nfer is een interessant werk, maar het zou wat meer weerhaakjes kunnen gebruiken. (mb)