1

Samen met videokunstenaar Paolo Pachini en dichteres Kenka Lèkovich wou Romitelli met _An Index of Metals_ de droom van een “totale” podiumkunst weer tot leven wekken. Het moest een _vuurgloed der zinnen_ worden, een heus _inwijdingsritueel_. En dat in de geest van de futurisme: op een hels ritme met licht dat langs het metaal heen flitst, een gedicht van ijzer en chroom dat de onderdompeling in de materie bezingt, akoestische en elektrische instrumenten, alles versterkt, geprojecteerd in de ruimte, alles zo artificieel mogelijk … Romitelli voegde aan de poëzie van vervorming en transformatie - zijn illustere spectrale voorgangers indachtig - een nieuwe dimensie toe die al snel weerklank zou vinden: _verzadiging._

_An Index of Metals_ is een krachtige illustratie van deze filosofie van het _exces_. De virtuoze, elektrische en psychedelische orkestratie produceert een eindeloos palet aan akoestische illusies, barokke versieringen en wazige contouren. En midden in dat alles zoekt de stem zijn plaats, al dan niet onderwerpen aan allerlei effecten, hijgt ze in een megafoon of gaat ze te keer als een popster.

De keerzijde is de sombere en subversieve atmosfeer die de muziek uitademt: een intense melancholie, als een eeuwigdurende gnostische klaagzang voor de _val der zielen_. An Index of Metals is doordrongen van het “madrigalisme van de Val”: elke melodie gaat onvermijdelijk naar omlaag, elke harmonie wordt opgelost en elk timbre “slijt” en ontaardt in lawaai. Dat alles gefilterd door een bijzonder verfijnd oor, getraind als Romitelli was in de finesses van de spectrale harmonieleer. Deze nieuwe uitvoering van _Index, _als opening van het Festival Milano Musica (naar aanleiding van het 10-jarig overlijden van de componist), wil de draagwijdte van dit “elektrische gedicht” opnieuw laten beleven.

Vermoedde de componist dat dit zijn laatste werk zou worden? Musicoloog Alessandro Arbo, een van de grootste Romitelli-kenners, durfde het aan om dit taboe met enige schroom aan te pakken en de fascinerende vraag op te werpen van het “laatste werk” als specifiek en paradoxaal statement, tegelijk vernieuwend en melancholisch. Zo stelt hij dat het laatste werk van een componist vaak het gevoel geeft een ‘vreemd lichaam’ te zijn dat niet thuishoort in zijn tijd(1). De componist wil zijn werk nog dringend voltooien, maar slaagt daar niet meer in. Hij voelt zich daarbij totaal niet geremd, maar heeft wel een obsessieve drang om het verleden te herbeleven. Die versplintering blijft voor het nageslacht een mysterie waar een bijzondere aantrekkingskracht van uitgaat.

_Index of Metals_, een paradoxaal meesterwerk dat heen en weer geslingerd wordt tussen heroïsme en uitputting.

(1) Edward Said: “On late style”, Bloomsbury,
2007

2

LINKS

AUDIO LINKS

Audio : An Index of Metals
Audio : Professor Bad Trip

VARIOUS LINKS

Various links on the Ictus site : >here
OPENING CONCERT MILANO MUSICA
Romitelli on the website of Milano Musica

TEXT LINKS

Original lyrics by Kenka Lèkovich + French and German translation
PDF : the CD booklet of An Index of Metals
Fausto Romitelli : Eulogy, on our blog
Eric Denut : A Short Index (essay)

SCORE LINK

Excerpt from the main score : Hellucination I - Drowning Girl (preview)