First Memory is een productie voor acht dansers waarbij beweging het uitgangspunt vormt voor een onderzoek, zowel op choreografisch, muzikaal als beeldend vlak. Dit nieuwe project van Noé Soulier gaat in mei 2022 in première in La Raffinerie in Brussel, in het kader van het Kunstenfestivaldesarts, en zal in juni 2022 in Montpellier te zien zijn tijdens het Festival Montpellier Danse.

We zijn ons nooit ten volle bewust van onze lichaamsbewegingen. Sommige delen van het lichaam, sommige gevoelens en sommige objecten nemen een centrale plaats in terwijl andere onopgemerkt blijven. Met behulp van beweging wil Noé Soulier dat fragmentaire aspect van de lichamelijke ervaring tastbaar maken. De choreografie gaat uit van herkenbare doelgerichte bewegingen zoals slaan, ontwijken en werpen maar zonder die initiële functie te voltooien. Een voorbeeld: zich richten op het doel van de actie met een deel van het lichaam dat normaal gezien niet gebruikt wordt om dat doel te bereiken, of de actie onderbreken voordat het doel bereikt is. Zo ontstaan er bewegingen die visualiseren hoe wij de wonderlijkheid en het ongrijpbare karakter van ons eigen lichaam ervaren.

Dit bewegingsonderzoek vertaalt zich in een muzikaal luik dat doorheen de samenwerking met Ictus en componist Karl Naegelen vorm krijgt. De muziek, geschreven voor 6 muzikanten (percussie, fluit, viool, gitaar, contrabas, piano) verkent de muzikaliteit die uit praktische acties voortvloeit: hoe kun je gestalte geven aan een klap of een ontwijking, hoe kun je zoiets in klank omzetten? Die zoektocht naar muzikale bewegingen maakt het mogelijk een nieuwe taal te creëren die ontsnapt aan de traditionele categorieën zoals melodie, harmonie en instrumentatie.

Deze verkenningstocht krijgt ook een plastische dimensie door de samenwerking met kunstenares Thea Djordjadze. Net zoals de bewegingen van de choreografie, die afgeleid zijn van praktische acties, maakt Thea Djordjadze vaak installaties waarbij ze functionele objecten gebruikt (een fauteuil, tapijt, wandrekjes, gordijnen …). Haar werk ontspruit uit de formele, historische en emotionele dimensies van de plek die ze onderzoekt, en stelt hierdoor de zogenaamde neutraliteit van de white cube, de archetypische tentoonstellingsruimte, in vraag. Die aanpak wordt hier geprojecteerd naar de black box en de theateromgeving en zorgt voor een kruisbestuiving tussen scenografie en installatie. De enscenering en de transformatie van de installatie passen in de gebaren van de choreografie. Op die manier overstijgt de installatie de functie van een decor waarin de actie plaatsvindt: ze wordt een context waarin bewegingen en objecten elkaar beïnvloeden.

De tastbare en de emotionele dimensie van de bewegingen wordt zo het punt waar de plastische, muzikale en choreografische dimensie samensmelten.