De Zuid-Afrikaanse artiest William Kentridge vertaalt de originele muziek van componist en acteur van dienst, François Sarhan, en de teksten van Daniil Charms naar een voorstelling van 70 minuten, die het midden houdt tussen musical, animatiefilm en installatie, en die zich perfect leent voor kleine en middelgrote podia.

Videoanimaties, livemuziek en expressionistische pantomimes leggen op een tegelijk geestige en meedogenloze manier de schakels bloot tussen het sovjetcommunisme, het sciëntisme en de artistieke moderniteit. De drie thema’s komen samen rond de figuur van de ‘Nieuwe Mens’ en van zijn schaduwkant als beschuldigde, geofferde mens. De overvloed aan muzikaal, visueel en tekstueel materiaal sluit naadloos aan op de snelheid, de metafysische absurditeit en de montage die is opgevat als collagekunst, als in een herbeleving van het modernisme uit de jaren 20. Dit eerbetoon – al dan niet intimiderend – poogt geenszins zijn fascinatie of verschrikking te verhullen en openbaart zich nu eens bruisend van energie, dan weer diep melancholisch.

De voorstelling zet de verhouding tussen de 20e-eeuwse mens en zijn technologisch vernuft in de verf, door de ogen van de Russische revolutionairen van de jaren 1920 en 1930. Constructivistische of futuristische beelden – van sciëntistische ijlkoorts over de verrukking van de vrouw, propagandamateriaal of de notulen van Stalins Grote Zuivering tot erotische fantasieën rond een antropomorfe megafoon die Trotski’s secretaresse het hof maakt – worden aangevuld met een selectie meesterlijk absurde gedichten van Daniil Charms, de dichter die in een psychiatrisch ziekenhuis belandde omwille van zijn ‘defaitisme’ en er in 1942 stierf van de honger.

François Sarhan brengt een kleurrijk gezelschap van vijf muzikanten samen rond gebruikelijke en minder gebruikelijke instrumenten (zoals de strohviool, met de hoorn van een grammofoon) en een collectie retrofuturistische MIDI-instrumenten van de hand van de Franse jazzman Matthieu Metzger. Het resultaat is een unieke sound die tegelijk verleidelijk en ellendig, nu eens utopisch, dan weer vintage klinkt – een geduchte stijl die recht uit een nachtmerrie van de jonge Sjostakovitsj lijkt te komen.