James Saunders

De Britse componist James Saunders werkt sinds kort aan een nieuwe reeks open werken gebaseerd op een systeem van tekens en signalen. Muzikanten roepen nummers, geven tekens met hun lichaam of sturen audio-of video signalen die op hun klankprocessen in gang zetten. Het ontwerpen en variëren van de snelheid waarmee het teken-systeem gebruikt wordt door de uitvoerder is de opzet van de compositie, van wat er vooraf bepaald wordt. Hoe kunnen muzikanten samen spelen, inter-ageren en hoe kan dit systeem bepaalde culturele of sociale waarden uitdrukken zijn vragen waarop Saunders antwoorden zoekt.

VERUNELLI : Man Sitting at the Piano

De Italiaanse componiste Francesca Verunelli creëert een installatie voor een muzikant en een machine. Ze koppelt de extreem versterkte akoestische klank van fluitist Michael Schmid aan de akoestische klank van de player piano. De potentieel radicaal andere tijdservaring die de computergestuurde player piano biedt botst met de menselijke tijd. In haar compositie verkent ze de grenzen van de menselijke, fysieke capaciteit om tijd te ervaren.

MARTIN SCHÜTTLER : Sonic Youth

(working title)

In navolging van zijn ‘Schöner Leben’ cyclus creëert Martin Schüttler voor Ictus zes solo’s, geschreven op het lijf en de leden van Eva Reiter, Michael Schmid, Tom De Cock, Tom Pauwels, Jean-Luc Plouvier en Geert De Bièvre. Zes portretten met biografische aspecten die simultaan uitgevoerd worden vanuit zes containers opgesteld in een annex van de concert-zaal. De Duitse radio-en televisie zorgt voor een transmissie van beeld-en klank naar een scherm in de concertzaal. De componist zorgt op zijn beurt voor de kanalisatie van die informatie waarbij twee tot maximum drie muzikanten tegelijkertijd te zien en te horen zijn. Schüttler’s werk is niet enkel een introspectie in de meest individuele klankwereld maar ook een exploratie van een specifieke groepsdynamiek. Na de screening in de zaal wordt het publiek langsheen de containers geleid waar residus van de klank te horen zijn, en het werk ook als een installatie blijft verder bestaan.

Hanna Eimermacher

Hanna Eimermacher zoekt in haar werk naar een intieme verhouding en wederzijdse afhankelijkheid tussen klank, instrumentale geste en beweging van de muzikanten in de ruimte. De architectuur van het ensemble, met symmetrische eigenschappen, draait langzaam rond zijn as, waaiert uit, comprimeert, verbrokkelt en creëert opnieuw strakke horizontale of verticale lijnen. Eimermacher werkt hiervoor met twee trombonisten, twee percussionisten (met o.a. lange aluminium staven), basfluit en bas-blokfluit (met stem), viool, cello en elektrische gitaar. Zoals in eerder werk zoekt de componiste ook hier naar een ambiguë synesthesie en een zintuigelijke verheviging binnen de afgebakende ruimte van het concertpodium.