WHAT THE BODY DOES NOT REMEMBER

(1987 / 2013)

Een flashback naar het einde van de jaren 80: uit het verpletterende debuut van de jonge choreograaf Wim Vandekeybus ontstaat in 1987 de ‘Flemish Wave’ die de dans- en theaterwereld op zijn kop zet. De Keersmaeker, Fabre, Decorte, Needcompany en Vandekeybus hadden weinig of niets met elkaar gemeen, ware het niet dat ze één voor één de normen op de planken herschreven met de geladenheid van het rusteloze lichaam. “De Belgen zijn de meesters van het lichaam,” liet een Nederlandse recensent zich destijds ontvallen. Anna Kisselgoff bewierookte What the Body in de New York Times dan weer door het te hebben over een “revolutie in de dans”.

Wat het lichaam zich – volgens de titel – niet herinnert, is noch Eden, noch de maagdelijkheid, maar eerder het zeldzame moment dat aan elke herhaling ontsnapt en slechts één keer voorkomt … het moment waarop het gevaar ons noodgedwongen voor een keuze stelt. Gevaar en druk zijn dan ook de basisconcepten voor deze jonge choreograaf, die door zijn raadsman Thierry De Mey (muzikant, Go-kampioen en begenadigde strateeg) tot het uiterste wordt gedreven. De lichamen werpen zich op elkaar, kronkelen over de grond, gooien stenen op die hun partners maar net kunnen ontwijken, dreigen genadeloos vertrapt te worden. De spanning tussen mannen en vrouwen loopt hoog op, is intens en seksueel. Alles gebeurt uiterst snel en is tot in het kleinste detail uitgewerkt. Met hun muziek graven Thierry De Mey en Peter Vermeersch (die kort daarvoor nog Anne Teresa De Keersmaker begeleidden bij haar eerste stapjes) dieper naar een dissonant minimalisme van metalige geluiden, in de voetsporen van Louis Andriessen. Vandekeybus mocht voor deze “harde confrontatie tussen dans en muziek in een landschap vol gevaren en geweld” een Bessie Award in ontvangst nemen.

Dankzij een nieuwe generatie dansers, elf muzikanten van weleer en Thierry De Meys percussie-instrumentarium (een verzaagd pianokader, papieren trommels, een lithofoon enz.) krijgen we vijfentwintig jaar later dit successpektakel opnieuw te zien.

Het verhaal van Ictus in een notendop

Het Belgische sextet Maximalist! wordt in 1983 opgericht rond Thierry De Mey en Peter Vermeersch, ter gelegenheid van de eerste shows van Anne Theresa De Keersmaeker. Wanneer Vandekeybus in 1990 zijn eerste twee shows, What the body does not remember (1987) en Les Porteuses de mauvaises nouvelles (1989), samenvoegt tot een geheel getiteld The Weight of a Hand, breidt de groep uit, met Georges-Elie Octors als dirigent. Het kleine ensemble krijgt in 1994 zijn huidige naam: Ictus.