Het geluid van vijf basfluitisten die “zo hard mogelijk” schreeuwen in hun instrument - dat is wat meteen duidelijk maakt dat VÍDDIR geen lichtvoetige sprong in een nieuw leven is. Dit stuk is zo zwart als de zwartste nacht. Dit is een afgrond waar Gísladóttir in is gesprongen, en diep uit heeft geput. Een onafgebroken uur lang keert het stuk keer op keer terug naar zijn eigen donkere licht.
(...)
De eerste dimensie is de ruimte, uitgedrukt aan de hand van de mise-en-scène. De negen fluiten zijn als een soort zilveren aureool rond het publiek geplaatst: een glimmende waarnemingshorizon, waarachter de muzikanten geen controle meer hebben over het geluid, en waar dat wordt overgeleverd aan de akoestiek van de ruimte. In het midden vormen de twee bassisten een dichte, soms explosieve kern naast de drie slagwerkers, wier instrumenten worden gekenmerkt door nog meer metalen cirkels: Chinese operagongs, crotales, klankschalen en meer. Het hele arrangement borduurt hierop verder: een reusachtig cirkelvormig instrument waarvan de geluiden van buitenaf naar binnen toe verzinken en onmiddellijk weer worden weerkaatst, verder dan ooit.

Citaten van Tim Rutherford-Johnson, "Deep Dimensions", website Dacapo Records