*Een collectie instrumentale parels geboetseerd uit adem, tonggeklik en 'weggevaagde' klanken,
vol van het stille geweld van iemand die beweert dat hij instrumenten enkel gebruikt waarvoor ze niet bedoeld zijn.*

In de jaren 1990 was hij een van de meest gespeelde componisten. Nu, zoveel jaar later, is het duidelijk dat de kamermuziek van Sciarrino bestand is tegen de tijd en een stempel heeft gedrukt op zijn tijd. Het is alsof je het geluidsarchief opentrekt van een of andere fictieve stam in kaart gebracht door Henri Michaux.

Salvatore Sciarrino heeft het graag over de ‘middagduivel’ waarvoor de kerkvaders waarschuwen: het verontrustende moment wanneer de wereld zich zonder schaduw toont en een ‘teveel aan realiteit’ ons doet twijfelen over het bestaan… en onze rede. Als we Sciarrino’s muziek als ‘contemplatief’ omschrijven, dan is dat naar het beeld van die roerloze, flikkerende en door fel licht verpletterde middag. Op dat gloeiende en stille rooster verschijnen en verdwijnen de geluiden van de natuur, het geritsel, de golven, de klank van gebroken schelpen, van kikkers en krekels, of de melodieën meegevoerd door de wind. Sciarrino imiteert en vervormt met een scherp gevoel voor zinsbedrog. Wanneer de vertrouwde natuur zich terugtrekt, richt de aandacht zich op de minieme bewegingen van de materie: vloeibaarheid, glinsteringen, viscositeit die hij beschrijft als een geheim drama dat van de vertolker een subtiele dosis nervositeit en terughoudendheid eist. Wanneer tot slot alles zwijgt, zowel de natuur als de materie, wanneer de Esplorazione del bianco (de titel van een van zijn mooiste stukken) indringender wordt, ontstaat de verbijsterende muziek van het eenzame lichaam: de hartslag en de hartkloppingen in onze aders, die onze echte stilte zijn.
(J-L Plouvier)

Salvatore Sciarrino verwerkt in zijn muziek de fascinerende kruisbestuiving tussen de Siciliaanse beschaving in het land van Empedocles, een verre herinnering, en de beschavingen van de Grieken, Romeinen, Byzantijnen, Arabieren, Noormannen, Spanjaarden… Zijn subtiele en bijzonder dramatische muziek beschrijft met een zeldzame scherpte de plaatsen en omgevingen waarin we leven, de intensiteit van onze gewaarwordingen en emoties, de spanning in het luisterende lichaam, maar ook de oude en moderne nocturnes en mythen. De kunst van Salvatore Sciarrino, op zoek naar illusies en ambigue klanken, schenkt de natuur haar rechten terug en boetseert ze naar believen. Muziek met een levendig, prikkelend oor. Muziek van steen en wind, maar ook van waardevolle bestiaria, die nu eens het geluid van een vermorzelde kiezelsteen nabootst, soms een krekel of het gezang van een vogel, dan weer de basiselementen, het getij of de wind.
(Laurent Feneyrou)