Dit portret vormt de afsluiting van de twee sessies van de editie 2002 van ons seminarie voor jonge componisten, dat dit jaar door Salvatore Sciarrino wordt geleid. Deze componist schrijft heel zeker het meest aristocratische werk van onze tijd: afstandelijk, melancholisch, ironisch en wreed. Hij houdt ervan om de _démon de midi_ op te roepen, waarvoor Sint-Petrus waarschuwt: het moment van het meeste licht, wanneer de wereld zich toont zonder schaduw, waar het _teveel aan realiteit_ de mens aan zijn bestaan doet twijfelen - en aan zijn verstand. Als de muziek van Sciarrino ‘contemplatief’ kan genoemd worden, dan is dat omwille van het beeld van deze immobiele, trillende middag, met zijn verblindend licht. Op deze stille scène verschijnen en verdwijnen de geluiden van de natuur, wrijvingen, golven, brokstukken van schelpen of melodieën meegevoerd door de wind, keien, krekels, waarvan hij de muziek imiteert en vervormt met een scherp gevoel voor raffinement– hier heeft Sciarrino het over een _muzikale ecologie._ Wanneer de bevriende natuur zich terugtrekt, richt de contemplatie zich op de minuscule bewegingen van de materie: vloeistoffen, lichtflitsen, viscositeit, die hij met een ingehouden nervositeit weergeeft, als ging het over een geheim drama. Wanneer uiteindelijk alles zwijgt, zowel de natuur als de materie, wanneer de _exploratie van het wit_ (dat is de titel van een van zijn stukken) indringender wordt, duikt de verontrustende muziek van het lichaam op: hartritme en klopping van aders, die onze echte stilte zijn.

“

Mijn muziek kan elegant zijn, delicaat door zijn dynamiek, maar ze is niet "mooi", haar "schoonheid" vloeit voort uit enkele secundaire aspecten, omdat ze meer _piano_ is dan de gebruikelijke muziek, en voor diegenen die aan het moderne leven, aan de discotheken gewend zijn, kan ze overkomen als een mier op de rug van een olifant. Ik zie haar eerder als een vulkaanuitbarsting vanuit de verte. (S. Sc.)