*Een grote dystopie van de 21ste eeuw: alles gaat uitstekend, de specialisten hebben alles in de hand, alles kan verklaard worden, maar één vrouw ligt dwars en blijft onverklaarbaar allergisch voor alles*.
Bereid je voor op een muzikale tocht op zoek naar de oorzaak van hypersensitiviteit in een rebels lichaam dat weigert te zwijgen. Safe begint als een live concert, maar door het gebruik van koptelefoons en de binaurale techniek evolueert het geleidelijk naar een intieme klankervaring.**

De eerste inspiratie voor dit project was de film Safe (1995) van Todd Haynes. In de film speelt Julianne Moore de rol van Carol, een vrouw wiens allergische reacties steeds heviger worden waardoor een normaal leven onmogelijk wordt. De onverklaarde ziekte isoleert haar meer en meer en aan het einde van de film zien we Carol in het midden van de woestijn in een transparante high-tech iglo die haar moet beschermen tegen alle invloeden van de buitenwereld. Toen de film uitkwam refereerde de regisseur zelf naar de AIDS-crisis en de politieke klimaatsverandering die erdoor werd in gang gezet in de jaren 1980. Wij denken dat de film enkel meer kritisch belang heeft gekregen aan het begin van de 21ste eeuw.

Aangezien de oorzaken van Carol’s symptomen nooit duidelijk worden, blijft het gissen of ze lijdt aan een fysieke ziekte die niet kan worden gediagnostiseerd door de medische wetenschap, of haar ziekte mogelijk een psychosomatische oorzaak heeft. Wat we zien is een lichaam dat niet langer in staat is om autonoom te functioneren en dat wordt gemanipuleerd door wetenschappers, genezers en sjamanen zonder ooit zijn mysterie prijs te geven. In een controlemaatschappij waarin afwijkend gedrag steeds vaker wordt afgestraft, en het verlangen naar de totale beheersing van het leven mogelijk lijkt, is Carol een hindernis, een complicatie. Als publiek worden we heen en weer getrokken tussen onze perceptie van haar als absoluut slachtoffer (van een ecologische crisis, prooi van de objectiverende wetenschap of perverse medische charlatans) of een gesofisticeerde manipulator, een aandachtszoeker die de wereld afstoot omdat ze dat kan.

De performance wil geen letterlijke vertaling zijn van de film of het script naar het podium, maar plaatst het mysterie van het zieke, zwijgende lichaam centraal op de scene. De stem die uit dit lichaam komt wisselt tussen het reproduceren van wat er in de wereld gezegd wordt over de ziekte, en het produceren van geluiden die weigeren te conformeren aan wat we als taal beschouwen.

De performance is een hybride experiment tussen performance en muziektheater. De belangrijkste focus wordt de notie van ‘hypersensitiviteit’. We zoeken naar de oorzaken en problemen van onze tijd: depressie, ADHD, borderline syndroom, burn-out, en andere 21ste Eeuwse aandoeningen.
Is het mogelijk dat ons dagelijks leven binnen het digitale panopticum (Byung-Chul Han) gekenmerkt wordt door een hunkering naar communicatie en consumptie, zelf-vervolmaking, ego-promotie, transparantie die leidt naar een afgrond en mogelijk een globale mentale inzinking? Hoe zijn we gijzelaars geworden van onze omgeving, als de Carol White’s van vandaag, proefkonijnen voor gesofisticeerde, verborgen machtsstructuren?

PRESSCLIP