Korte beschrijving

Georges Aperghis werkt sinds meer dan dertig jaar aan een eigenzinnig _muzikaal theater _dat hij als volgt omschrijft: _‘de invasie van de theatertempel door de abstracte kracht van de muzikale organisatie.’_ Geen libretto op muziek gezet, maar een polyfonische codering van acties, beelden, muziek, tekstfragmenten en zang, tot een extreme overdaad gedreven. Opening van veelvuldige laden, botsing van uiteenlopende, uiterst eigenzinnige, uiterst indringende fragmenten, die samen een mentale ruimte creëren.

Zijn werk getuigt van een zeker primitivisme, het geeft een sterke indruk van een _eerste keer_: een taal die zichzelf uitvindt, zichzelf opnieuw uitvindt, stamelt, al zoekend probeert en weer uitwist, in een expressiviteit die nu eens te zacht is, dan weer overspannen. Ze is vaak grappig én wreed.

De details van zijn muzikale schriftuur liggen geheel in de lijn van het totaalproject: zij evolueert met horten en stoten, hernemingen, lichte interrupties. Minuscule en glijdende intervallen, harmonische surplace, moleculaire dansjes, trillingen. Af en toe door een grote catastrofe doorkruist

In _Paysage sous surveillance_ creëert Aperghis een gespleten universum, dat door zijn eigen beeld wordt bedreigd. Een universum van echo’s en pre-echo’s. Alles is er gefilmd, alles _was _al gefilmd. Er is sprake van een gruwelijke moord. Er zijn lichamen, stemmen en instrumenten, die hun spel spelen en nukkig zijn, hinderlijk als virussen.

Het is een _low-tech _spektakel, lage technologie. Bewakingscamera’s, infrarood, schermen, twee computers, rudimentaire synthesizers, software gekocht op de vlooienmarkt.

Intentieverklaring van de componist

Wereld van de detective, elektronisch landschap, virtuele moorden, spoken onder toezicht: dat zijn de motieven van deze partituur, waarvan de muziek de verschillende beelden zou moeten voeden. De spiraalsgewijze opbouw van het stuk, zal de toeschouwer in een komisch apocalyptisch universum doen ronddwalen, en hem eraan herinneren hoe moeilijk het is geworden om ‘onze wereld’ voor te stellen: alleen de muzikale energie, die door de lichamen van de uitvoerders (muzikanten-acteurs) zal stromen zal hem een vluchtig leven kunnen inblazen, hem een gezicht kunnen geven.