De muziek van Tristan Perich combineert altijd akoestische instrumenten en 1-bit microprocessors die via kleine individuele luidsprekers worden afgespeeld. De radicale aard van zijn aanpak lijkt weer aan te willen sluiten bij de geest van de minimal art uit de jaren zestig, in een tijd waarin zoveel zogenaamde ‘minimalisten’ zich laten verleiden door goedkope religiositeit. En Perich is niet echt zo kil: er is ook iets puberaal aan zijn 1-bit elektronica, een tederheid voor glitchy machines die bijna doet denken aan Steven Spielberg.

PARALLELS is een onderhandeling tussen materiële eenvoud en cognitieve complexiteit, in het verblindende licht van de ritmische texturen van gestemde triangel en hi-hats.