Hoketus van Louis Andriessen: dezee muzikale hapax, absoluut uniek in de muziekgeschiedenis, trok meteen de aandacht van Thierry de Mey en Anne Teresa toen het eind jaren 70 werd gecreëerd. Het werk was een belangrijke inspiratiebron voor “Rosas danst Rosas”.

Schatplichtig aan het Amerikaanse minimalisme met de smaak voor een geleidelijk en rudimentair proces, transparant voor het publiek, neemt het afstand van de contemplatieve Californische esthetiek: Hoketus straalt een rebelse energie uit en een Stravinskiaanse voorliefde voor dissonantie.

Andriessen was sterk politiek geëngageerd en streefde ernaar een zekere ‘esthetisering van de politiek’ tot uitdrukking te brengen in de textuur van zijn muziek. De intentieverklaring die hij een jaar eerder formuleerde in het voorwoord van Worker’s Union blijft hier bijzonder relevant:
####Alleen wanneer elke muzikant speelt met het duidelijke besef dat zijn partij essentieel is voor het geheel, kan het werk slagen – net zoals bij politieke actie.

Het proces is eenvoudig en duivels virtuoos: twee duidelijk gescheiden instrumentale groepen (links en rechts op het podium) gooien elkaar in razend tempo akkoorden toe, als pingpongballen. De twee groepen spelen geen enkele noot samen. De luisteraar reconstrueert de stereofonische ritmische motieven.