Les Désinences (2014) van Levinas herinnert aan de 17e-eeuwse baroksuite (Louis Couperin) dankzij de verscheidenheid aan delen en vrijheid in de frasering.

De semiconsonante harmonie in beweging roept dan weer de laatste werken van Ligeti op: subtiele polyfonie in de handen van de pianist, ambigu en geslepen, met pedaaleffecten die de harmonie en akkoorden verbuigen.

De piano is niet langer het instument van de noot, de aanval, de afzonderlijke klank. Net zoals Chopin en Debussy het hadden voorspeld, ontpopt de piano zich tot instrument van lucht en water, golvend en vloeiend. De componist slaagt er zelfs in ‘tranen van klank’ op te roepen: een wereld van désinences of ‘verbuigingen’.