Een uur lang, explosieve, dissonante en repetitieve muziek op het scherp van de snee. De New Yorkse componist Michael Gordon slaagt erin met veel gevoel voor dramaturgie de puls steeds weer op het verkeerde been te zetten. Het resultaat is allesbehalve minimalistisch maar eerder een schizofreen ‘maximalisme’ door de manische opeenstapeling van met elkaar onverzoenbare ritmische patronen. Choreografe Maud Le Pladec – voor het lichtontwerp bijgestaan door Sylvie Mélis – laat de contouren vibreren. Op het kruispunt tussen choreografie, lichtshow, concert en installatie werkt CONCRETE als een niet hiërarchisch samenspel van muziek, dans en licht waarvan alle bouwstenen besmet lijken door hetzelfde virus.