_To be a philosopher, is not . . . to have subtle thoughts and found a school - but . . . to live a life of simplicity - of independence - of magnanimity and trust - such as all men should live." (Henry David Thoreau)_

_“The creative person shows himself naked, and the more vigourous his creative act, the more naked he appears. Sometimes totally vulnerable, yet always invulnerable in the sense of his integrity” (Harry Partch)_

Er hing verandering in de lucht. Westerse muziek was aan rust toe. Door electronische synthese hebben vooraanstaande diagnostici acuut serialisme met aleatorische neveneffecten vastgesteld. En nu ook Rock een zeker harmonisch en contrapuntisch respect had afgedwongen was het tijd voor afwisseling – een nieuw seizoen, een nieuw programma. Genoeg van burgerlijke pretentie en academische arrogantie. Het wezenlijk relativerende, het tolerante en het filosofisch onzekere worden hier gekoesterd. Tonaliteit is onvermijdelijk maar staat op los zand.

Het harmonische wegdek is behoorlijk glad met tonen die zowel via subtiele vibraties als gigantische sprongen in elkaar kunnen overgaan.

Als Harry Partch en Tim Mariën het radicaalst zijn door terug te keren naar een niet-getemperde-reine stemming heeft Conlon Nancarrow onze noties van tijd en metrum grondig door elkaar gehaald. Nancarrow zag wel iets in de boogie-woogie, de blues en de swing van zijn tijd: niet alleen de impliciete polyritmiek van deze Afro-Amerikaanse volksmuziek maar ook de mogelijkheid om verschillende ritmische identiteiten binnen één werk naast of beter bovenop elkaar te laten bestaan: een juxtapositie van vrije, spontane lyriek en machinale energie.

L’Objet Trouvé

Harry Parch: "Hell, I'm not like John Cage. All Cage needs is a gong, a carrot juicer, and a toothbrush." Door deze satyrische uithaal wordt tegelijk duidelijk dat Partch meer gemeen heeft met Cage dan zo op het eerste zicht lijkt. Voor Partch was echter het fabriceren van zijn wonderlijke instrumenten minstens zo arbeidsintensief als het componeren ervoor (van de ‘surrogate kithara’ tot de iets te groot uitgevallen ‘diamond marimba’). Toch hebben ze met elkaar iets gemeen wat zowat alle radicale Amerikaanse componisten met elkaar gemeen hebben: de aandacht voor het hier en nu; stilte, geluid en muziek als drie-eenheid. Muziek als een zuivere bron voor ieder die er zich de dorst mee lest...van kindermelodieën via flarden jazz en fanfare, korte canons, sinustonen en slome percussie tot de stem van een bedelaar.

Tot slot leggen we nog eens, naar aloude Amerikaanse gewoonte ‘Strawberry Fields Forever’ op de platendraaier en beseffen we waar Michael Gordon met zijn ‘I burried Paul’ de mosterd vandaan heeft.

**Om 20u00, Candid Music in de grote zaal.
Ictus op het podium. Een concert in twee delen**

Dansen, canons en liederen. Werk van John Cage (Imaginary Landscape I; Three Dances pour deux pianos préparés), Conlon Nancarrow (Studies; Third String Quartet), Harry Partch (Hitchhikers' Inscriptions, voor stem en begeleiding), Tim Mariën (Melissa) en Michael Gordon (I Buried Paul, voor versterkt ensemble).

Om 22u30 in de grote zaal
Steve Reich “Different Trains”, 1988, voor strijkkwartet (Ictus), stem en tweede strijkkwartet (beide laatsten vooraf opgenomen).

Steve Reich: "...Pulsation and vocalise, pure sound. 'I am wide/awake. The mind is listening.' And off you go into pulsation. Words come to an end, and musical communication takes over."

Reich’s ‘speech-melody’ techniek komt na twee decennia terug van pas. De stem als bron van melodie, getuigenissen van holocaust overlevenden, treingeluiden, zijn gouvernante aan het woord, ...

Om 23u10 in de foyer

Street Beats van en door Michael Weilacher. Een verbluffende creatie van deze in België wonende New-Yorkse percussionist die op een ongewoon instrumentarium al even onwaarschijnlijke polyritmes produceert. Wastonnen, kookpannen-en potten, kinderspeelgoed: verloren en opnieuw gevonden voorwerpen.

Om 23u50 in de grote zaal
Jesus’ Blood Never Failed Me Yet, van de Engelsman ‘Gavin Bryars’, door het orkest Leonard da Vinci.

Dit werk ontstaan in de rand van een experimentele filmproductie (Alan Powers, 1971) over de verkommerde buurt rond het Londense Waterloo station, is geweven rond een flard gezang van een bedelaar. De stem baadt in een wellustige, steeds aanzwellende maar nooit exploderende orkestmassa, hollywood in de verte, de melos van de naïviteit, uneasy-listening in een loop.

Dit werk beleefde zijn première Brussel in 1973 met de steun van de stichting Logos (Godfried-Willem Raes) en het PSK.

Om 00u40 in de foyer
Triadic Memories van Morton Feldman, uitgevoerd door Jean-Luc Fafchamps. “Muziek die zich niet herhaalt noch varieert” : naar deze paradox was John Cage op zoek. Bij Cage zou het op het doodlopend spoor van het informele uitlopen. Hier neemt Feldman het van Cage over met een muziek die niet ophoudt met herhalen en variëren, die met een fluwelen zachtheid en tegelijk met een ijzeren hand het geheugen van de luisteraar op de proef stelt.