"De blik van de kijker gaat zwerven van de ene naar de andere. Hij ziet parallellen en verschuivingen, bewegingen die veranderen van intensiteit. Door het loutere aantal van de patronen , bewegingen en dansers is het totaaleffekt overweldigend. Met al zijn abstraktie wordt de dans zo de verwerkelijking van het liefdesprincipe waarover de gedichten van Quevedo en Cummings spreken: de oneindige en overrompelende veelheid en heerlijkheid van het bestaan in de liefde."

(De Standaard, 02/12/1994)