De Oostenrijkse componist Bernhard Lang heeft het herschrijven van bestaande muziek tot een hogere kunst verheven. In zijn ondertussen 37-delige reeks van ‘Monadologieën’ gaat hij op zoek naar de ‘Monad’: de kern of kleinst waarneembare eenheid van een geheel. Na Purcell, Mozart, Beethoven, Brückner en Wagner vergrijpt hij zich met zijn Cold Trip op een sublieme manier aan de Winterreise van Franz Schubert: een pakkende liedcyclus over ongeluk in de liefde voor zang en piano. Lang’s tocht door het verlaten winterlandschap verloopt in horten en stoten; onverwachte loops & gesamplede klanken dragen evengoed sporen van jazz, pop en digitale muziek in zich als van het Romantische origineel, vervreemding gegarandeerd.
Met Mono van de jonge Deense componist Simon Steen-Andersen beweegt het concert zich in de richting van de parodie. De stem van de gitarist-zanger wordt hier tot extreme hoogtes en laagtes gekatapulteerd met behulp van de in popmuziek veelgebruikte Auto-Tune software. Het goed functioneren van deze plug-in wordt door de stem danig op de proef gesteld. Dit gecomponeerde ‘hacken’ resulteert enerzijds in een bijna tragikomische persiflage van het klassieke zang-piano duo maar zoekt evengoed naar een zekere schoonheid in die georganiseerde digitale puinhoop.
Ongefilterde romantiek als beloning vervolgens, met twee liederen van Felix Mendelssohn die in zijn tijd een vurig verdediger was van de muziek van Franz Schubert (én een van de eerste uitvoerders die Bach terug op het concertprogramma plaatsen !).
Het laatste deel van het concert verkent een resoluut andere tijdservaring en een meer op klankkleur exploratie gerichte manier van musiceren. Van James Tenney, een van de peetvaders van de Amerikaanse experimentele muziek, wordt Harmonium I gebracht voor oorspronkelijk 12 melodie-instrumenten. In een versie voor gitaar en een analoge loop-pedaal worden stap voor stap akkoorden opgebouwd die geleidelijk in elkaar overgaan. Deze minimale opzet leidt tot een wall-of-sound die zorgvuldig afgebouwd wordt om plaats te maken voor een bloemlezing uit de Tombstones verzameling van Michael Pisaro. Dit werk is muziek als herinnering aan een vergeten blues repertoire dat in flarden uit de schaarse klanken opduikt. De muzikanten gaan op een vrije manier aan de slag met klank-modules en melodieën die Pisaro suggereert. Het herschrijven van muziek uit het verleden is hier een collectieve oefening tussen improvisatie, interpretatie en her-compositie.